Herfst 2011:
verfijning: ik eet geen tarwe meer en houd me aan het genotypedieet. esultaat veel meer energie. Ik hoop dat er een dalende lijn zal blijven zijn. Als het maar daalt en ik me goed voel is het goed.

Zomer 2011:
Jeetje, wat blijft het een eeuwige strijd. of zoals iemand eeen paar weken geleden tegen me zei: "Jij bent ook bezig met de 80-jarige oorlog he?" Waarmee ze refereerde naar mijn weer aangekomen gewicht en hoe zij dit herkent van zichzelf. Gelukkig weet ik nu wel waar het destijds is misgegaan en waarom ik op onverklaarbare reden weer aankwam terwijl ik nog steeds aan het dieeten was. In maart 2009 ben ik begonnen met een eiwitdieet, Prodimed. gelukkig ging dat super en viel ik de eerste maand 15 kilo af en na drie maanden al 30 kwijt. Na 8 maanden was ik al 55 kilo kwijt en na 10 maanden 61 kilo. ik ging als een speer en ik hoefde nog minder dan 10 kilo. Op het laatst ging het natuurlijk wel moeizamer en langzamer maar dat is begrijpelijk als je al zo lang bezig bent en met mijn gewichtsconsulente heb ik toen in maart 2010 besloten weer langzaam koolhydraten op te gaan bouwen. ik nam een schaaltje yoghurt met aardbeien en dat ging goed. Ik viel nog steeds geleidelijk af. Alles naar voorspelling van mijn consulente. Die het tijd vond worden om langzamerhand brood :sandwich2: weer terug te brengen in mijn dieet. Hier was ik erg angstig voor al kon ik niet goed verklaren waarom. Ik schreef mijn angst toe aan het feit dat ik al zo lang geen koolhydraten meer had gegeten en waarschijnlijk gewoon bang was om weer aan te komen. Ik nam dus die boterham en daar begon de ellende. Ik kreeg weer heel veel zin in zoete troep. ik wilde weer brood, pasta, chocola, als er maar suiker in zat. terwijl ik de tijd ervoor wel moeite had gehad om me aan het dieet te houden maar het geen onoverkomelijke situatie was geweest om zaken te weigeren die niet goed waren. nu kon ik erg weinig weerstand meer bieden. Zomer vorig jaar ben ik weer behoorlijk aangekomen. Ook nadat ik had gehoord dat mijn moeder heel ziek was. ik greep weer terug naar de oude vriend. Toen mezelf weer herpakt en weer streng op dieet. Helaas ging het toen veel minder goed. Ik bleef de hang naar zoetigheid houden. Maar ik nam het niet. ik kwam met een shake en een vezelcracker per dag toch aan en wist echt niet wat ik fout deed. Eerst had ik meer gegeten en viel ik enorm af. Hoe kon dit nou? Ik heb nog een tijdje bij een homeopaat gelopen maar dit bood niet echt veel verlichting. ik wist op een gegeven moment echt niet meer wat ik fout deed. ik at haast niets en kwam toch aan. Grrr. Zo'n frustrerende periode. ik heb wel mijn gewicht tot februari dit jaar redelijk constant weten te houden (116). Toen heb ik het dieet na 2 jaar gestopt. Omdat ik bang was dat ik weer rigoreus aan zou komen als ik weer "normaal" lees, met koolhydraten, ging eten heb ik me eerste verdiept in de methode van Ralph Moorman en ben toen volgens zijn principes gaan eten. Dus nam ik rijstwafels mee naar mijn werk met kipfilet en avocado's en at ik veel fruit. In twee maanden tijd kwam ik 15 kilo aan. Mijn collega's vroegen me wat ik thuis dan allemaal at want aan wat ik met de lunch at kon het toch niet liggen. Maar ik kon daar geen antwoord op geven. Thuis nam ik 's avonds nog steeds geen koolhydraten en at biologische groenten en vlees dus ik wist het ook niet meer. Wanhopig werd ik ervan. Het is zo frustrerend om je gewicht op de weegschaal steeds te zien stijgen en je kleding steeds groter te moeten kopen. Huilbuien tot resultaat. Want ik vocht tegen de vreetbuien die weer terugkwamen en de moeheid. Want moe, och wat was ik moe, zo ontzettend moe. een verlammende moeheid. ik kon niet uit mijn bed komen 's ochtends en viel 's avonds op de bank als een blok in slaap. Ik kon niets meer. Zelfs afwassen of de was uit de wasmachine halen was teveel.
Als een engel uit de hemel kwam een kennis van mij op exact het goede moment met een boek aan van een orthomoleculair therapeut: Cora de Fluiter. Hierin beschrijft ze dat er verschillende lichamelijke oorzaken zijn waarom je geen gewicht (meer) kunt verliezen. Dat er daadwerkelijk een lichamelijke oorzaak was voor mijn toename in gewicht en mijn heftige reactie op bepaalde koolhydraten werd mij in het boek haarfijn uit de doeken gedaan. ineens begreep ik waarom ik al als kind zo'n hang naar suiker had en waarom ik ondanks mijn moeders strenge controle toch aankwam zonder aanwijsbare reden. Wat tot gevolg had dat werd gedacht dat ik wel stiekem moest snoepen wat ik dus niet deed. ik begreep ineens waarom het dieet op eiwitbasis voor mij zo goed had gewerkt in het eerste jaar en daarna niet mee. ik begreep waarom die rijstwafels nou juist zo slecht voor me waren en dat mijn angst om weer brood te gaan eten niet voor niets was geweest maar een lichamelijke gegronde reden had. Alle puzzelstukjes kwamen op zijn plaats te liggen. Niet alleen de puzzelstukjes op gebied van mijn gewichtsproblemen maar ook van al mijn andere lichamelijke klachten: mijn heftige allergien, mijn niet menstrueren, mijn enorme depressieve buien, etc. etc. Alles werd duidelijk. Ik heb het boek binnen drie dagen uitgelezen en moest alles twee weken op me in laten werken. ik werd er zo verdrietig van. Er waren gewoon lichamelijke oorzaken voor dit alles terwijl ik mezelf al jaren op mijn kop geef omdat ik teveel eet en maar niet met mijn tengels van de suiker af kan blijven. Er is een verklaring voor, het is lichamelijk en.... ik kan er niets aan doen. Het is niet mijn schuld... Ik reageer op mijn lijf vanuit onmacht. ik kan niet anders. En ik mezelf maar steeds op mijn kop geven en streng toespreken. Ik weet niet meer waar ik het heb gelezen maar iemand schreef ooit: Het is dan alsof je aan een klif hangt. Je kunt op wilskracht proberen te blijven hangen maar op een gegeven moment geeft je lichaam het op en moet je wel vallen. Niet alles is op wilskracht te redden, niet elk pondje gaat door het mondje zoals meteen wordt gedacht. Misschien in 80% van de gevallen wel. En dat was zeker bij mij ook zo in de tijd dat ik het had opgegeven en de eetbuien maar als golven over me heen liet komen:trampie:. totdat ik terug begon te vechten. En ik vecht nog steeds. het is alleen zo'n opluchting dat ik nu weet waartegen ik vecht! Wellicht duurt het nu wel langer maar ik zal blijven vechten. En als ik daarvoor kikkererwten-amandemeelbrood in de strijd moet gooien, het zij dan zo!





Pasen 2011:
Hallo! ik ben al een tijdje bezig hier op de site. de ene periode meer actief dan de andere. Ik begon met 160, toen na bijna jaar 99 daarna weer terug naar 120 toen 112 en nu weer 130. Dus tja, jojo is mij niet vreemd. maar ik wil er mee afrekenen. Ik heb geproefd van die twee cijfers en wil ernaar terug. ik voel me dan zoooo veel beter. onderstaand kun je mijn verhaal nog lezen uit 2009/2010 en mijn dagboeken ook want daarin staat exact de reden van mijn schommelingen. maar vanaf dinsdag a.s. (na pasen 2011) ga ik weer aan de slag. hier alvast mijn doelen en ik schrijf erbij als ik ze gehaald heb!

Jullie allemaal ook veel succes en doorzettingsvermogen, de aanhouder wint!







Oude tekst 2009 en 2010

Hallo, ik ben blubfish. Ik ben mijn gewicht compleet zat. Ik heb sinds mijn dertiende een eetstoornis waarvan ik eerst niet eens wist dat hij bestond. Het heet Binge Eating Disorder ofwel BED. De afgelopen jaren heb ik erg hard gewerkt om mijn hoofd op orde te krijgen. Want de oorzaak van mijn vele eten was niet het eten zelf. Het was dat negatieve stemmetje in mijn hoofd dat zei dat ik niets waard was. Op een gegeven moment had ik het gevoel dat ik niet meer uit het doolhof kwam. Ik heb toen mezelf uit de slachtofferrol getrokken en streng toegesproken. "Zo, nu ga ik er wat aan doen." Dat was mei 2008. Ik ben toen eerst bij een psycholoog begonnen. Ik baalde ontzettend van mijn gewicht maar wist dat ik eerst deze stap moest zetten om straks een andere levensstijl vol te kunnen houden. Je denken, voelen en doen moeten namelijk in balans zijn. Bij mij stond dit eerst te ver van elkaar af.
Nu ben ik aardig op weg met mijn hoofd. Ik accepteer mezelf meer, weet dat ik eigenlijk een ongelofelijke stresskip en perfectionist ben en moet hier mee om leren gaan en vindt mezelf eigenlijk best een leuk persoon, al zeg ik het zelf.
Maar dat gewicht he! Ik kan mijn gewicht niet accepteren zoals sommigen dit blijkbaar wel kunnen. Erg knap voor die mensen. Maar voor mij voelt het zo niet alsof ik mezelf kan zijn. Het overgewicht houd me tegen om dingen te doen die ik graag wil doen. De laatste maanden merkte ik ook heel erg dat mijn dips juist gaan over mijn overgewicht. En bij zo'n dip ben ik natuurlijk weer geneigd om juist: naar eten te grijpen. Dan is de cirkel rond en kun je je afvragen, wat kwam eerder? De kip of het ei?
De tijd is nu gekomen dat ik eraan toe ben om af te vallen. Ik kwam eigenlijk op het idee voor het Prodimed dieet door mijn tante die een boekje van Erica Terpstra bij zich had. Ik was door mijn verleden( Modifast op mijn 16, Atkins, etc.etc) zo tegen dieeten dat ik ook hier niet in geloofde. Maar het verhaal van Erica ben ik toch gaan lezen. Het inspireerde me en vooral de snelle resultaten die zij had waren erg aanlokkelijk. Want tja, als je 160 kilo weegt, dan maakt een moorkop extra ook niet meer uit. Laten we zeggen, het gewicht stimuleert niet echt om op de lijn te letten.
Wat mij erg heeft gehlpen is om steeds meer het moet denken los te laten, het "iets niet mogen" achter me te laten. Zo zei mijn psychologe een keer: "Tuurlijk mag jij 2 repen chocolade, waarom niet? Jij bepaalt toch zelf wat je eet. Je bent toch volwassen. Als jij dat wil doe je dat. Maar de vraag is: Wil je het eigenlijk wel? Want als je ergens actie op onderneemt moet je ook de consequenties aanvaarden." Dus dat betekende dat ik voor die chocola stond in de winkel. Daar sta je dan. En dan vroeg ik mezelf af: "Wil ik dit eigenlijk wel?"Nee ik wilde het helemaal niet, want als ik hiermee door zou gaan dan zou ik compleet dichtgroeien, me nog meer depri voelen over mezelf.Ik liet de chocola liggen en liep naar de tijdschriften. Iets wat me niet dikker maakte Maar wel vrolijker.
Eigenlijk is af gaan vallen net als met een relatie. Als je een relatie hebt kies je er iedere dag weer (on)bewust voor om met elkaar door het leven te gaan. Bij het afvallen kies ik iedere dag weer voor mezelf, voor mijn gezondheid en geluk. Ik val dan ook niet af voor een ander, om geaccepteerd te worden door de maatschappij (want oh die ronduit botte opmerkingen die ik vaak krijg, grrr) of voor mijn vriend of familie die zich wellicht beter zullen voelen als ze met een slankere versie van mij over straat gaan. Nee, ik doe het puur voor mezelf. Zodat ik het gevoel heb van he dit past bij me. En dat dat dan geen 60 kilo is zal mij een worst wezen. Ik hoop de 90 te halen en dat is heel mooi voor mij.
Als je zin hebt om een berichtje achter te laten doe dat dan gerust!


Updat september 2010:
Ja, nou was ik al ooit van de 160 naar net onder de 100 gegaan en toen... Toen sloeg het toe. Kan ik de 90 wel halen? Dt was januari dit jaar. En sinds dit jaar ben ik behoorlijk gegroeid. In beide opzichten. letterlijk (toch weer 19 kilo erbij grrrr.) en figuurlijk. Dat klinkt raar want als je alleen naar mijn gewicht zou kijken dan zou je denken: eh hallo, je bent wel weer 19 kilo aangekomen die er eerst af was. Tja daar kan ik niet omheen. Daar hebben jullie helemaal gelijk in. maar ik denk dat ik nu heel goed doorheb hoe zo'n dipperiode bij mij werkt. Zonder dat ik het doorheb laat ik dat negatieve stemmetje weer mijn hoofd inkruipen. Doordat ik al zolang bezig was met afvallen en ik op een megaplateau stuitte kon ik ook gewoon even niet meer. Maar ik ging toch door. En van januari tot juni heb ik gevochten, echt gevochten. Maar het ging er niet meer af het kwam er eerder bij en ik maar steeds meer depri worden. Toen sloeg de vakantie toe. ik was erg erg druk geweest in de weken ervoor en was helemaal afgefikt. En het liefst zocht ik mijn troost in eten. En dat gebeurde dan een paar dagen waarna ik weer een paar dagen heel extraam ging doen. Maar goed. De vakantie was niet zo goed voor mij. ik verlies dan mijn ritme. maar ook bleek dat mijn lichaam helemaal vol afvalstoffen zat. Geen wonder dus dat mijn lijf ook niet meer kon. Ik heb hier nu van een natuurarts pillen voor en ben al even bezig gelukkig. Maar wat ben ik depri geweest. ik had het ook niet meer onder controle. iedere dag zag ik mijn gewicht groeien en toen ik de 120 weer overging had ik zoiets: "zie nou wel ik kan het niet ik wordt nog dikker als eerst."Maar dat ga ik me niet laten gebeuren. Dus probeer ik mezelf weer te herpakken. Ik ga nog ieder 2 weken naar de consulente toe waar ik afgelopen week 116 op haar weegschaal woog en 2 kilo vocht vasthield. Dus sinds de drie weken ervoor (114,4) niets meer aangekomen was in vet. Ze heeft nogmaals voor mij nagekeken dat ik met 90 kilo een gezond vetpercentage heb. Ik hou echter mijn gewicht op mijn eigen weegschaal aan op deze site. Al verschilt dat van de weegschaal van de consulente. Ik doe niet zozeer meer alleen prodimed maar wel koolhydraatloss/arm. Hier voel ik me toch het beste bij. Dus minder dan 20 gram koolhydraten per dag. Ik ga er weer voor. De komende maanden zullen jullie hopelijk mee kunnen lezen over mijn gevect tegen de laatste 30 kilo. ant die eerste 40 zijn en blijven eraf!

Hoi allemaal,

Na lange tijd weer een nieuw bericht van mij. ik was idd de laatste tijd bezig met het genotype dieet en voelde me lichamelijk echt al beter. ik helemaal blij dat ik weer energie terugkreeg en dacht toen wat al te enthousiast: "zo dan kan ik weer terug naar mijn werk!" Met arboarts over gehad en voila een reintegratietraject op poten gezet. de uitgebreide intake duurde drie dagdelen. Ik was erg enthousiast over het traject maar tijdens de intake begon ik me hier toch heftig lichamelijk op te reageren. Het voelde alsof iedere cel in mijn lichaam zijn hakken in het zand zette en niet wilde beginnen met het traject/werken. Het voelde alsof ik in een arena tegen leeuwen moest vechten en ik wist dat ik verscheurd zou worden. Doodsangst dus. Ik wist dat dit een irreele gedachte was maar het gevoel ging hierdoor niet weg.

Voordat ik besefte wat er eigenlijk aan de hand was belandde ik wederom met een te hoge hartslag en hartkloppingen op de eerste hulp. maar er werd geen oorzaak gevonden. Alle onderzoeken waren goed. Heel positief, goed cholesterol etc. fijn, maar waar kwam het dan vandaan? En toen kwam dus de klap, het dieptepunt. Emotioneel helemaal in de put en ik voelde me totaal terug bij af.

Na een hoop gedoe en eindelijk een vervangende bedrijfsarts te pakken te hebben gekregen moest deze vrouw na overleg met mijn therapeut ook wel beamen dat starten met het traject nog niet verstandig was. Gelukkig maar. Dat was echt een opluchting. En oh wat heeft het mij veel gekost om voor het eerst voor mezelf op te komen en te zeggen: "nee, het gaat nog niet!"

In de afgelopen maanden zijn mij heel veel dingen duidelijk geworden over mezelf. Ik ben nu bezig bij een lichaamsgerichte psychotherapeut. Zij doorziet mij ontzettend goed. Heel goed voor mij. Ik wuif veel dingen weg of maak zaken die eigenlijk heel groot en belangrijk zijn geweest voor mijn ontwikkeling klein en onbeduidend in mijn hoofd. Zij laat mij inzien hoeveel impact deze dingen op mij hebben gehad. Ik vind het nog steeds een beetje onwennig om het trauma's te noemen, maar goed daar komt het wel op neer.

Ben nu veel bezig met foto's kijken van vroeger. hierbij viel mij, en mijn broer ook, op dat ik als jonger kind helemaal niet zo buitensporig dik was als ik altijd in mijn hoofd had. ik heb een foto van toen ik 3 was en toen dacht ik al dat ik dik was!!! En dat was ik echt niet. Misschien was ik wel steviger en zwaarder dan leeftijdsgenoten, maar dik... nee. Hmmm. Ontdekking.

Ook lees ik mijn dagboeken over van 10 jaar geleden. Door deze foto's en dagboeken reis je als het ware steeds terug in de tijd en komen oude herinneringen weer boven. Ook hele leuke hoor. En hele mooie, en melancholische, en van die herinneringen die je graag weer over wil doen, en van die die je liever niet had gehad maar die me wel hebben gemaakt tot wie ik ben.

Als ik nu terugkijk in de jaren, met name toen ik in 2009 begon met afvallen en dit heel goed ging zie ik in dat ik mijn focus van mijn emoties naar mijn afvalproces heb gelegd. Als ik daar mee bezig was had ik de controle. Ook ben ik iemand die zich liever met anderen bezig houd dan met zichzelf, kijk hoef je ook weer niet met jezelf geconfronteerd te worden. Dus ook in zekere zin controle. En toen ik alles gegeven has aan anderen wat er te geven was bleef alleen ikzelf over... In een burn-out.

2012 gaat voor mij dus een egocentrisch jaar worden. Niet egoistisch, niet dat ik me niet meer bekommer om anderen, maar egocentrisch. ik moet leren eerst om mijn eigen welbevinden te denken. En niet op de eerste en enige plaats mijn gewicht, maar mijn emoties. Want die zijn tenslotte wel altijd de oorzaak van mijn eetgedrag geweest.

Verder blijf ik doorgaan met het genotypedieet omdat ik me dan beter voel. Houdt o.a. geen tarwe. En dat was in de kerst en oud en nieuwweek heel moeilijk. Gisteren nog een oliebol gehad. Vandaag overal uitslag en darmkrampen. Misschien moet ik het gewoon duidelijker neerzetten voor mezelf: ik ben allergisch voor tarwe. Grrr.

Ik schommel nu tussen de 140 en 145 kilo. Ik hoop dat als ik me beter voel dit langzaamaan omlaag gaat. Maar zoals je leest is mijn prioriteit nu eerst om leren gaan met mijn emoties. maar vooral eerlijk zijn naar mezelf toe. Bijvoorbeeld dat sommige dingen me meer raken dan ik toe wil geven.... Ach ja, het is een proces.