Hoi allemaal,
Na lange tijd weer een nieuw bericht van mij. ik was idd de laatste tijd bezig met het genotype dieet en voelde me lichamelijk echt al beter. ik helemaal blij dat ik weer energie terugkreeg en dacht toen wat al te enthousiast: "zo dan kan ik weer terug naar mijn werk!" Met arboarts over gehad en voila een reintegratietraject op poten gezet. de uitgebreide intake duurde drie dagdelen. Ik was erg enthousiast over het traject maar tijdens de intake begon ik me hier toch heftig lichamelijk op te reageren. Het voelde alsof iedere cel in mijn lichaam zijn hakken in het zand zette en niet wilde beginnen met het traject/werken. Het voelde alsof ik in een arena tegen leeuwen moest vechten en ik wist dat ik verscheurd zou worden. Doodsangst dus. Ik wist dat dit een irreele gedachte was maar het gevoel ging hierdoor niet weg.
Voordat ik besefte wat er eigenlijk aan de hand was belandde ik wederom met een te hoge hartslag en hartkloppingen op de eerste hulp. maar er werd geen oorzaak gevonden. Alle onderzoeken waren goed. Heel positief, goed cholesterol etc. fijn, maar waar kwam het dan vandaan? En toen kwam dus de klap, het dieptepunt. Emotioneel helemaal in de put en ik voelde me totaal terug bij af.
Na een hoop gedoe en eindelijk een vervangende bedrijfsarts te pakken te hebben gekregen moest deze vrouw na overleg met mijn therapeut ook wel beamen dat starten met het traject nog niet verstandig was. Gelukkig maar. Dat was echt een opluchting. En oh wat heeft het mij veel gekost om voor het eerst voor mezelf op te komen en te zeggen: "nee, het gaat nog niet!"
In de afgelopen maanden zijn mij heel veel dingen duidelijk geworden over mezelf. Ik ben nu bezig bij een lichaamsgerichte psychotherapeut. Zij doorziet mij ontzettend goed. Heel goed voor mij. Ik wuif veel dingen weg of maak zaken die eigenlijk heel groot en belangrijk zijn geweest voor mijn ontwikkeling klein en onbeduidend in mijn hoofd. Zij laat mij inzien hoeveel impact deze dingen op mij hebben gehad. Ik vind het nog steeds een beetje onwennig om het trauma's te noemen, maar goed daar komt het wel op neer.
Ben nu veel bezig met foto's kijken van vroeger. hierbij viel mij, en mijn broer ook, op dat ik als jonger kind helemaal niet zo buitensporig dik was als ik altijd in mijn hoofd had. ik heb een foto van toen ik 3 was en toen dacht ik al dat ik dik was!!! En dat was ik echt niet. Misschien was ik wel steviger en zwaarder dan leeftijdsgenoten, maar dik... nee. Hmmm. Ontdekking.
Ook lees ik mijn dagboeken over van 10 jaar geleden. Door deze foto's en dagboeken reis je als het ware steeds terug in de tijd en komen oude herinneringen weer boven. Ook hele leuke hoor. En hele mooie, en melancholische, en van die herinneringen die je graag weer over wil doen, en van die die je liever niet had gehad maar die me wel hebben gemaakt tot wie ik ben.
Als ik nu terugkijk in de jaren, met name toen ik in 2009 begon met afvallen en dit heel goed ging zie ik in dat ik mijn focus van mijn emoties naar mijn afvalproces heb gelegd. Als ik daar mee bezig was had ik de controle. Ook ben ik iemand die zich liever met anderen bezig houd dan met zichzelf, kijk hoef je ook weer niet met jezelf geconfronteerd te worden. Dus ook in zekere zin controle. En toen ik alles gegeven has aan anderen wat er te geven was bleef alleen ikzelf over... In een burn-out.
2012 gaat voor mij dus een egocentrisch jaar worden. Niet egoistisch, niet dat ik me niet meer bekommer om anderen, maar egocentrisch. ik moet leren eerst om mijn eigen welbevinden te denken. En niet op de eerste en enige plaats mijn gewicht, maar mijn emoties. Want die zijn tenslotte wel altijd de oorzaak van mijn eetgedrag geweest.
Verder blijf ik doorgaan met het genotypedieet omdat ik me dan beter voel. Houdt o.a. geen tarwe. En dat was in de kerst en oud en nieuwweek heel moeilijk. Gisteren nog een oliebol gehad. Vandaag overal uitslag en darmkrampen. Misschien moet ik het gewoon duidelijker neerzetten voor mezelf: ik ben allergisch voor tarwe. Grrr.
Ik schommel nu tussen de 140 en 145 kilo. Ik hoop dat als ik me beter voel dit langzaamaan omlaag gaat. Maar zoals je leest is mijn prioriteit nu eerst om leren gaan met mijn emoties. maar vooral eerlijk zijn naar mezelf toe. Bijvoorbeeld dat sommige dingen me meer raken dan ik toe wil geven.... Ach ja, het is een proces.
Na lange tijd weer een nieuw bericht van mij. ik was idd de laatste tijd bezig met het genotype dieet en voelde me lichamelijk echt al beter. ik helemaal blij dat ik weer energie terugkreeg en dacht toen wat al te enthousiast: "zo dan kan ik weer terug naar mijn werk!" Met arboarts over gehad en voila een reintegratietraject op poten gezet. de uitgebreide intake duurde drie dagdelen. Ik was erg enthousiast over het traject maar tijdens de intake begon ik me hier toch heftig lichamelijk op te reageren. Het voelde alsof iedere cel in mijn lichaam zijn hakken in het zand zette en niet wilde beginnen met het traject/werken. Het voelde alsof ik in een arena tegen leeuwen moest vechten en ik wist dat ik verscheurd zou worden. Doodsangst dus. Ik wist dat dit een irreele gedachte was maar het gevoel ging hierdoor niet weg.
Voordat ik besefte wat er eigenlijk aan de hand was belandde ik wederom met een te hoge hartslag en hartkloppingen op de eerste hulp. maar er werd geen oorzaak gevonden. Alle onderzoeken waren goed. Heel positief, goed cholesterol etc. fijn, maar waar kwam het dan vandaan? En toen kwam dus de klap, het dieptepunt. Emotioneel helemaal in de put en ik voelde me totaal terug bij af.
Na een hoop gedoe en eindelijk een vervangende bedrijfsarts te pakken te hebben gekregen moest deze vrouw na overleg met mijn therapeut ook wel beamen dat starten met het traject nog niet verstandig was. Gelukkig maar. Dat was echt een opluchting. En oh wat heeft het mij veel gekost om voor het eerst voor mezelf op te komen en te zeggen: "nee, het gaat nog niet!"
In de afgelopen maanden zijn mij heel veel dingen duidelijk geworden over mezelf. Ik ben nu bezig bij een lichaamsgerichte psychotherapeut. Zij doorziet mij ontzettend goed. Heel goed voor mij. Ik wuif veel dingen weg of maak zaken die eigenlijk heel groot en belangrijk zijn geweest voor mijn ontwikkeling klein en onbeduidend in mijn hoofd. Zij laat mij inzien hoeveel impact deze dingen op mij hebben gehad. Ik vind het nog steeds een beetje onwennig om het trauma's te noemen, maar goed daar komt het wel op neer.
Ben nu veel bezig met foto's kijken van vroeger. hierbij viel mij, en mijn broer ook, op dat ik als jonger kind helemaal niet zo buitensporig dik was als ik altijd in mijn hoofd had. ik heb een foto van toen ik 3 was en toen dacht ik al dat ik dik was!!! En dat was ik echt niet. Misschien was ik wel steviger en zwaarder dan leeftijdsgenoten, maar dik... nee. Hmmm. Ontdekking.
Ook lees ik mijn dagboeken over van 10 jaar geleden. Door deze foto's en dagboeken reis je als het ware steeds terug in de tijd en komen oude herinneringen weer boven. Ook hele leuke hoor. En hele mooie, en melancholische, en van die herinneringen die je graag weer over wil doen, en van die die je liever niet had gehad maar die me wel hebben gemaakt tot wie ik ben.
Als ik nu terugkijk in de jaren, met name toen ik in 2009 begon met afvallen en dit heel goed ging zie ik in dat ik mijn focus van mijn emoties naar mijn afvalproces heb gelegd. Als ik daar mee bezig was had ik de controle. Ook ben ik iemand die zich liever met anderen bezig houd dan met zichzelf, kijk hoef je ook weer niet met jezelf geconfronteerd te worden. Dus ook in zekere zin controle. En toen ik alles gegeven has aan anderen wat er te geven was bleef alleen ikzelf over... In een burn-out.
2012 gaat voor mij dus een egocentrisch jaar worden. Niet egoistisch, niet dat ik me niet meer bekommer om anderen, maar egocentrisch. ik moet leren eerst om mijn eigen welbevinden te denken. En niet op de eerste en enige plaats mijn gewicht, maar mijn emoties. Want die zijn tenslotte wel altijd de oorzaak van mijn eetgedrag geweest.
Verder blijf ik doorgaan met het genotypedieet omdat ik me dan beter voel. Houdt o.a. geen tarwe. En dat was in de kerst en oud en nieuwweek heel moeilijk. Gisteren nog een oliebol gehad. Vandaag overal uitslag en darmkrampen. Misschien moet ik het gewoon duidelijker neerzetten voor mezelf: ik ben allergisch voor tarwe. Grrr.
Ik schommel nu tussen de 140 en 145 kilo. Ik hoop dat als ik me beter voel dit langzaamaan omlaag gaat. Maar zoals je leest is mijn prioriteit nu eerst om leren gaan met mijn emoties. maar vooral eerlijk zijn naar mezelf toe. Bijvoorbeeld dat sommige dingen me meer raken dan ik toe wil geven.... Ach ja, het is een proces.
8 februari 2012 om 05:46
Hoe gaat het nu met jouw?
Zelf loop ik nu sinds drie weken in het ziekenhuis en moet ik elke week ernaar toe om mijn weekmenu te bespreken en dingen waar ik tegen aan loop. In 4 fasen ga ik blijvend mijn eetpatroon proberen te veranderen. De eerste fase is koolhydraatarm en elke fase daarna komen er steeds meer kcall bij. Daarnaast 1 keer in de maand een gesprek met een livestijlcoach en dan gaan we echt kijken waarom ga ik altijd weer de fout in en wat zijn valkuilen etc. Hoe ga ik om met mijn emotie vreetbuien etc...
Tja dit voelt goed voor mij en het hele proces duurt 15 maanden maar ik heb het ervoor over.
Het eerste wat die arts mij aanleerde is dat ik moet stoppen met zelfmedelijden en dat ik het zelf toelaat dat anderen mij kwetsen.
Tja dat kwam hard aan maar is wel een harde feit.
Maar die opmerking schoot mij gelijk maandag te binnen....
ik had echt zoiets van.................wat zeur je gozer.........wie denk jij wel niet dat jij bent...............
make my day.........En ik voelde me zo sterk na afloop van die training maandag.... echt zoiets van............ik ben goed zoals ik ben..........en niet goed genoeg jammer dan voor die ander..................dat zegt meer over die ander dan over mij.......
Succes meissie met je dieet en het leren omgaan met je emoties.
8 februari 2012 om 05:46
Hoe gaat het nu met jouw?
Zelf loop ik nu sinds drie weken in het ziekenhuis en moet ik elke week ernaar toe om mijn weekmenu te bespreken en dingen waar ik tegen aan loop. In 4 fasen ga ik blijvend mijn eetpatroon proberen te veranderen. De eerste fase is koolhydraatarm en elke fase daarna komen er steeds meer kcall bij. Daarnaast 1 keer in de maand een gesprek met een livestijlcoach en dan gaan we echt kijken waarom ga ik altijd weer de fout in en wat zijn valkuilen etc. Hoe ga ik om met mijn emotie vreetbuien etc...
Tja dit voelt goed voor mij en het hele proces duurt 15 maanden maar ik heb het ervoor over.
Het eerste wat die arts mij aanleerde is dat ik moet stoppen met zelfmedelijden en dat ik het zelf toelaat dat anderen mij kwetsen.
Tja dat kwam hard aan maar is wel een harde feit.
Maar die opmerking schoot mij gelijk maandag te binnen....
ik had echt zoiets van.................wat zeur je gozer.........wie denk jij wel niet dat jij bent...............
make my day.........En ik voelde me zo sterk na afloop van die training maandag.... echt zoiets van............ik ben goed zoals ik ben..........en niet goed genoeg jammer dan voor die ander..................dat zegt meer over die ander dan over mij.......
Succes meissie met je dieet en het leren omgaan met je emoties.
